ΒΙΒΛΙΟ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ - ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Φίλες, φίλοι,

Σας καλωσορίζουμε στο blog της ομάδας ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ! Για πόσο μπορούμε να περιπλανηθούμε στον κόσμο του στοχασμού και της συνείδησης; Μέχρι πού αποδεχόμαστε το ελεύθερο πέταγμα της σκέψης; Κι όταν γυρίσουμε στο παρόν, στη λογική, στο «πρέπει», δεν θα πούμε ότι ήταν όνειρο, παράκρουση ή μέθη; Αυτό το ταξίδι της σκέψης στη μέθη και στο όνειρο ευελπιστεί να χαρίσει αυτή η ομάδα στον κάθε αναγνώστη. Να του δώσει φτερά για να ξεκινήσει το μαγικό σεργιάνι του σε έναν κόσμο απόλυτα αληθινό αλλά και τόσο ανεξερεύνητο, στον χώρο του βιβλίου που τόσο αγαπάμε. Και μαζί, να το στηρίξουμε με αγάπη, ήθος, ευγενικές προθέσεις, σκέψεις και πράξεις!

Γιούλη Τσακάλου

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Αποκλειστική συνέντευξη του συγγραφέα/καθηγητή κου Δημήτρη Μπουραντά στη Γιούλη Τσακάλου, ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ!!







Θεωρώ οτι ο κύριος Δημήτρης Μπουραντάς κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι από τους λίγους εναπομείναντες σοφούς χαρισματικούς λογοτέχνες! Ευχαριστώ που μου κάνει την τιμή να είναι σήμερα μαζί μας !

-Είστε μια πολύ δημιουργική πέννα έχετε βραβευτεί αρκετές φορές! Τι σας ώθησε να αφήσετε την σκέψη σας, την φαντασία σας αλλά σαφώς τις γνώσεις σας να "τακτοποιηθούν" σε ένα βιβλίο; Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα; Αν και είστε απο τους λίγους ανθρώπους που δεν μπορώ να σας φανταστώ χωρίς μια πένα στο χέρι σας!
Ένας καθηγητής Πανεπιστημίου έχεις ως κοινωνική αποστολή να εκλαϊκεύει χρήσιμες για τους ανθρώπους επιστημονικές γνώσεις. Αυτές οι γνώσεις γίνονται πιο κατανοητές μέσα από τα παραμύθια, τις ιστορίες και ένα μυθιστόρημα. Έτσι αποφάσισα να γράψω το «Όλα σου τα’μαθα, μα ξέχασα μια λέξη» που γνώρισε τεράστια επιτυχία πριν  9 χρόνια αφού τιμήθηκε με το βραβείο αναγνωστών και αγαπήθηκε από εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες.


-Όταν ένας Συγγραφέας γράψει ένα βιβλίο και έρθει η καταξίωση από όλους, πόσο "βάρος" προσθέτει η διάκριση αυτή στην μετέπειτα συγγραφική του πορεία; Ποια ευθύνη γεννά μια τέτοια καταξίωση απέναντι στο κοινό των αναγνωστών, που περιμένουν τη συνέχεια του έργου του;
Η ευθύνη του συγγραφέα που σέβεται τους αναγνώστες του, είναι να τους προσθέτει αξία με αυτά που γράφει. Δηλαδή, η ανάγνωση ενός βιβλίου έχει ως σκοπό κατά τη γνώμη μου να συνεισφέρει στην καλή ζωή του ατόμου και της κοινωνίας. Για παράδειγμα, αν ο στόχος μου ήταν κερδοσκοπικός θα έπρεπε να γράψω τη συνέχεια του «Όλα σου τα’μαθα, μα ξέχασα μια λέξη», δηλαδή, το «Αν μ’άφηνες τη λέξη να σου μάθω» αμέσως μετά διότι έτσι θα ήταν σίγουρη η εμπορική επιτυχία του. Το έγραψα όμως 9 χρόνια μετά διότι τώρα θεώρησα ότι είχα σκέψεις, ιδέες, νέες γνώσεις που θα πρόσθεταν αξία στους αναγνώστες. Τώρα είναι μεγάλη ανάγκη να μάθουμε από την καταστροφική πορεία της πατρίδας μας, και να ενισχύσουμε την υπαρξιακή, λογική, κοινωνική, συναισθηματική και πολιτική νοημοσύνη μας αν θέλουμε να αισιοδοξούμε για το μέλλον.



-Στις μέρες μας παρατηρείται ένας εκδοτικός οργασμός. Πολλοί νέοι τίτλοι βιβλίων, εκατοντάδες συγγραφείς. Πώς τοποθετείστε απέναντι στα βιβλία νέων συγγραφέων; Βλέπετε πολλές διαφοροποιήσεις ως προς τις θεματικές που πραγματεύονται αλλά και στον τρόπο που συγγράφουν ευπώλητοι συγγραφείς;
Σε γενικές γραμμές η λογοτεχνία, δυστυχώς, είναι πλέον αδύναμη να επιδράσει ουσιαστικά για έναν πιο ανθρώπινο κόσμο. Έχει κι αυτή παγιδευτεί στο μάρκετινγκ και το κέρδος. Πολλά μυθιστορήματα αλλά και δοκίμια γράφονται με στόχο τις πωλήσεις χωρίς να στηρίζονται σε αξίες, σε πρότυπα, σε ιδέες ενός ανώτερου πολιτισμού. Βεβαίως υπάρχουν και πολλές αξιόλογες προσπάθειες. Όμως στο φαύλο κύκλο οπου ζούμε, συχνά αξιόλογα βιβλία περνούν απαρατήρητα. Εκτός αυτού, όλο και λιγότεροι διαβάζουν βιβλία αφού η τηλεόραση, το internet και τα λοιπά μέσα τους κερδίζουν περισσότερο.

-Αν –υποθετικά- σταματούσατε να γράφετε για κάποιον λόγο, τι θα σας έλειπε περισσότερο;  Οι ώρες που σχηματίζετε τον "μύθο" σας, οι ώρες που βρίσκεστε σε αέναο ψάξιμο μέσα σε μονοπάτια ιστορίας, οι ώρες που θα περιμένετε τις αντιδράσεις του Αναγνώστη; Οι ώρες της καταξίωσης μετά από μερόνυχτα δουλειάς; Ίσως κάτι άλλο;
Θα μου έλειπαν αρκετά. Κυρίως όμως η αίσθηση της κοινωνικής προσφοράς, η αίσθηση δημιουργίας και απόλαυσης, αλλά για να είμαι ειλικρινής θα μου έλειπε και η εκτίμηση, η αναγνώριση και η αγάπη των χιλιάδων αναγνωστών. Το οικονομικό δεν θα μου έλειπε αφού κάνω  άλλη εργασία πολύ επικερδή.

-Έχετε κάποια στιγμή σκεφτεί με "ζήλεια" το καλό βιβλίο κάποιου ομότεχνού σας; Και αν ναι ποιο;
Συνήθως θαυμάζω και απολαμβάνω τα πολύ καλά βιβλία. Μαθαίνω από αυτά και μου δημιουργούν κίνητρο για να γίνω καλύτερος. Γι’ αυτό δεν ζηλεύω αλλά ευγνωμονώ τους συγγραφείς τους. Όμως ζηλεύω με την καλή έννοια κάποιους που έχουν κάνει παγκόσμια best sellers όχι στη λογοτεχνία αλλά σε δοκίμια γράφοντας απλές ιδέες που στηρίζονται στις επιστήμες και είναι πολύ χρήσιμες για τον άνθρωπο και την καλή ζωή.

-Έχετε κάποιο συγγραφικό «όνειρο» που θα θέλατε να πραγματοποιήσετε;
Το όνειρο μου είναι να κάνω ένα παγκόσμιο Best seller. Το βιβλίο μου «Leadeship Meta-competencies» που εκδόθηκε από μεγάλο διεθνή εκδοτικό οίκο προτάθηκε για βιβλίο της χρονιάς 2015 από το Chartered Management Institute στην Μ. Βρετανία αλλά δεν είχε τύχη διότι η τιμή του ήταν 126 δολλάρια και δεν έκανε πολλές πωλήσεις. Τώρα θα μεταφρασθεί το «Όλα σου τα’μαθα, μα ξέχασα μια λέξη» στην Τουρκία και πιθανώς και σε άλλες χώρες. Όμως έχω μερικές καλές ιδέες για εκλαϊκευμένα δοκίμια ηγεσίας που έχουν κάποιες πιθανότητες να πάνε καλά.




-Σαν Ελληνίδα μάνα θα ήθελα να ρωτήσω εσάς  ως διανοούμενο και επιστήμονα!  Τι θα συμβουλεύατε σήμερα  τη νεολαία μας κοιτώντας την στα μάτια;
Πρώτον, ότι επιτυχία είναι να ζήσουν τη ζωή τους όπως θέλουν να τη ζήσουν. Δεύτερον, να μην κάνουν το λάθος που εκφράζει ο Σοπενχάουερ: «Η μανία απόκτησης και κατανάλωσης υλικών αγαθών είναι όπως το νερό της θάλασσας. Όσο περισσότερο πίνεις τόσο περισσότερο διψάς». Να σκεφθούν σοβαρά αυτό που έλεγε ο Αινστάϊν: «Η ευτυχία είναι λιτό πράγμα: ένα κάστανο, ένα ποτήρι κρασί, ένα φτωχικό μαγκάλι και η βουή της θάλασσας». Τρίτον, θα τους έλεγα να κατανοήσουν τη ρήση του A. Camus: «Η ζωή μας είναι το άθροισμα των επιλογών μας» και αυτή του Ε. Φρομ: «Είμαστε αποτελέσματα της ιστορίας αλλά ταυτόχρονα γράφουμε την ιστορία».

-Ο ελληνικός λαός εχει δοκιμαστεί, αλλά άντεξε. Την Κατοχή. την πείνα , τον εμφύλιο! Tην κρίση που διανύουμε αυτή την εποχή πιστεύετε οτι  θα την αντέξει ή έχουμε  γίνει μαλθακοί και δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε  το μίζερο παρόν;
Άντεξαν διότι είχαν αξίες, ψυχή και καρδιά. Δυστυχώς παρατηρώ ότι τώρα χάσαμε πολλά από αυτά. Αν δεν κοιτάξουμε τον καθρέφτη, δεν θα μάθουμε από τα λάθη μας, θα καταντήσουμε ξένη τριτοκοσμική χώρα.

-Σαν καθηγητής πως αντιμετωπίζετε τους φοιτητές σας ; είστε επιεικής; Είστε αυστηρός είστε κάπου στη μέση;
Είμαι πολύ αυστηρός με τις λάθος και ανέντιμες συμπεριφορές. Ταυτόχρονα όμως τους δίνω το μυαλό, τη ψυχή και την καρδιά μου. Αυτό το εισπράττουν και για αυτό στην συντριπτική τους πλειοψηφία με εκτιμούν και με αγαπούν.



-Αρκετοί κατηγορούν τους διανοούμενους ότι έχουν γίνει μέρος της ελίτ. Ποια η γνώμη σας ;
Δυστυχώς πολλοί από εμάς έχουμε ενσωματωθεί στο σύστημα. Άλλοι επιλέγουμε τη σιωπή και την ανοχή ενώ αυτό είναι συνενοχή για την καταστροφική πορεία της πατρίδας μας. Στο «Αν μ’αφηνες τη λέξη να σου μάθω» κάνω ειδική αναφορά σε αυτό το ζήτημα.





Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου
«Είναι ίσως η μόνη αλήθεια ότι η ζωή μας είναι μία και μικρής διάρκειας. Τόσο μικρής που, μόνον όταν φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής, κατανοούμε πόσο γρήγορα πέρασε. Τότε κατανοούμε ότι, κάθε στιγμή, κάθε μέρα, κάθε χρόνος που περνά, δεν ξανάρχεται. Δυστυχώς, εμείς δεν μπορούμε να δώσουμε πολλά χρόνια στη ζωή μας. Μπορούμε όμως να δώσουμε πολλή ζωή στα χρόνια μας και στα χρόνια αυτών που αγαπάμε. Μπορούμε να ζήσουμε περισσότερο, ίσως και δύο ζωές, αν ζήσουμε πλούσια. Αν κάνουμε αυτό το ταξίδι με αυθεντικότητα, με νόημα και με έρωτα για τη ζωή. Μπορούμε να το πετύχουμε. Αρκεί να κάνουμε πράξη το carpe diem (άδραξε τη μέρα) και να ζήσουμε τις περισσότερες στιγμές με αγάπη, με ψυχική ηρεμία και γαλήνη, με αίσθηση δημιουργίας, με χαρά, με γνήσια φιλία και συντροφιά, με αυτοσεβασμό, αυτοεκτίμηση κι αξιοπρέπεια, με ελπίδα, αυτοπεποίθηση κι ελευθερία. Αντίθετα, χωρίς αυτά θα ζήσουμε μισή ζωή. Ίσως και καμία, αν αφεθούμε στη φυλακή της ματαιοδοξίας, των αρνητικών συναισθημάτων και του συνεχούς άγχους...»

Το απόσπασμα του βιβλίου σας μου θύμισε τη φράση του Αντρέ Μπρετόν: “Μία λέξη και όλα σώζονται, μια λέξη και όλα χάνονται”». 



Ο άνθρωπος δεν κατανοεί οτι η ζωή είναι μικρή και πρέπει να τη ζήσει με αγάπη κι αυθεντικότητα ! Να σώσει όσα μπορεί πριν  χαθούν ολα στη λήθη του χρόνου!


ΓΙΟΥΛΗ ΤΣΑΚΑΛΟΥ
ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ, Κριτική άποψη της κας Αναστασίας Δημακοπούλου για το βιβλίο "Τουρίστες στην Ομίχλη - Βαγγέλης Μαργιωρής" Εκδόσεις Πνοή!








Διαβάζοντας και την τελευταία σελίδα από το βιβλίο “Tουρίστες στην ομίχλη”, στο μυαλό μου, άρχιζαν να παίζουν διάφορα σενάρια, για την μεταφορά του βιβλίου στις κινηματογραφικές αίθουσες. Μπροστά μου περνούσαν σαν κινηματογραφικό φίλμ, -κωμικοτραγικού χαρακτήρα- όλες οι εικόνες του βιβλίου, ενώ πιάνω τον εαυτό μου, χαλαρό, να είναι μόνιμα μ΄ένα χαμόγελο στα χείλη, αναπαριστώντας όλες τις τραγελαφικές περιπέτειες των τριών ανυποψίαστων φίλων! Έχω επιλέξει ηθοποιούς και τους έχω δώσει τον αντίστοιχο ρόλο! Αλήθεια τί επιτυχία θα είχε...σαν τις παλιές καλές ελληνικές ταινίες! Μόνο που εδώ μιλάμε για την Ελλάδα του σήμερα.


Μια ελληνική πραγματικότητα με απανωτές ανατροπές, αστάθεια σε όλους τους τομείς, ετοιμόρροπες καταστάσεις, παντελώς παράδοξες για όσους τουρίστες αποφασίζουν να ταξιδέψουν στην χώρα μας, ειδικά μετά την ψήφιση και εφαρμογή των μνημονίων, καθιστώντας την καθημερινότητα του σύγχρονου Έλληνα, πραγματικά αφόρητη. Και όπως πολύ σωστά αναφέρει ο συγγραφέας, στην χώρα του “ό,τι νά΄ναι, όπως να΄ναι, όποτε να΄ναι” πρέπει να μελετήσεις προσεχτικά τη νοοτροπία του νεοέλληνα και συμμορφωθείς αυστηρά, με τους εκάστοτε κανόνες.


Μια παρέα Νεοϋορκέζων λοιπόν, επισκέπτονται την χώρα μας, με σκοπό να παρευρεθούν σ΄ένα παραδοσιακό κρητικό γάμο ενός αγαπημένου, φιλικού ζευγαριού. Άδραξαν την ευκαιρία, προκειμένου να ζήσουν και λίγες μέρες χαλάρωσης και ονειρικών διακοπών στην Ελλάδα μας! 



Το καλά οργανωμένο σχεδιάγραμμα των ολιγοήμερων διακοπών τους όμως, θα ναυαγήσει, αφού η μοίρα τους επιφυλάσσει ένα οδοιπορικό, ευτράπελων έως και κωμικοτραγικών καταστάσεων, εγκλωβίζοντάς τους μέσα στο χάος απεργιακών κινητοποιήσεων, στο κέντρο της Αθήνας και ενός ατέρμονου κυνηγητού με τα ΜΑΤ! Πνιγμένοι στην ομίχλη των χημικών ουσιών, ανήμποροι από το άδικο ξύλο των ματατζήδων, εύλογα θα διεκδικήσουν το δίκιο τους, αφού πρώτα περάσουν από έναν κυκεώνα, περίπλοκων καταστάσεων και μεγάλης σύγχυσης! Φυσικά και όλο αυτό το χάος θα έχει και παράδοξα επακόλουθα, σπαρακτικές σκηνές γέλιου, έξυπνο χιούμορ, δοσμένο άπλετα από τον συγγραφέα, έως και την ημέρα του πολυπόθητου- επιτέλους- γάμου!


Εν κατακλείδι είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο με πολύ χιούμορ, όμορφη γραφή, που σε προδιαθέτει θετικά. Ιδανικό για στιγμές χαλάρωσης με μοναδικούς, οικείους χαρακτήρες! Ο αναγνώστης απολαμβάνει τις αστείες σκηνές, διασκεδάζει με την “αθωότητα” και την ευπιστία της φιλικής παρέας, που ανυποψίαστη, πέφτει από την μία κωμική κατάσταση στην άλλη. Παράλληλα, προβληματίζει, θίγοντας με χιούμορ πάντα και μερικές σκληρές αλήθειες της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας!

Αν και πρώτη συγγραφική δουλειά του κ. Βαγγέλη Μαργιωρή, οι “Τουρίστες στην ομίχλη” είναι ένα βιβλίο, ιδανικό για χαλάρωση και ξεκούραση του μυαλού, γιαυτό και προτείνω, χωρίς αμφιβολία, να μπει στο βαλιτσάκι με τα βιβλία των καλοκαιρινών μας διακοπών!




Ο Βαγγέλης Μαργιωρής γεννήθηκε πριν από 43 χρόνια σ' ένα μικρό γραφικό χωριό της Σάμου και μετακόμισε σε πολύ μικρή ηλικία με την οικογένειά του στην Αθήνα. Η επαφή του με τη λογοτεχνία ξεκίνησε από νωρίς, κυρίως μέσα από τα έργα του Ανεμοδουρά, του Ιουλίου Βερν και της Κίρα Σίνου. Αποφοίτησε από το Λύκειο και τη Σχολή Λογιστικής, διατηρώντας πάντα στενές επαφές με τα βιβλία. Ήταν πλέον η φιλοσοφία και το ιστορικό μυθιστόρημα τα αναγνώσματα που τον ενθουσίαζαν. Μετά τον γάμο του και τη γέννηση της κόρης του ξεκίνησε να ασχολείται και με τη συγγραφή, μια ενασχόληση που του προέκυψε πολύ φυσικά. Σήμερα εργάζεται στο λογιστήριο μεγάλης ελληνικής εταιρίας, παραμένοντας φανατικός αναγνώστης και φιλόδοξος γραφιάς.
Το "Τουρίστες στην ομίχλη" είναι το πρώτο του μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.
 

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Αποκλειστική συνέντευξη του κου Κώστα Χαρδαβέλλα στη Γιούλη Τσακάλου, ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ!!






Καλημέρα σας και ευχαριστώ πολύ για την διάθεσή σας να συνομιλήσουμε και δεδομένου πως το έργο σας πολυμορφικό και δυναμικό είναι γνωστό σε πάρα πολύ κόσμο, θα ήθελα να μας γνωρίσετε και μια άλλη πλευρά σας, αυτή του ανθρώπου.

-H οικογένεια είναι όντως το πρόβλημα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας, ή "αποκούμπι", στήριγμα;
Η ελληνική κοινωνία, παραμένει όρθια χάρη στην οικογένεια. Αν δεν υπήρχε αυτό το μοναδικό δέσιμο της μάνας (γιατί από την μάνα αρχίζουν όλα) με τον πατέρα, τα παιδιά, τα εγγόνια, αν δεν υπήρχε το «εγώ είμαι εδώ, μαζί θα το παλέψουμε», νομίζω πως η Ελλάδα θα είχε ήδη καταρρεύσει.

-Έχετε ενα  θαυμάσιο γιο! Σας στηρίζει ή τον στηρίζετε ;  Ακολουθεί τα χνάρια σας είναι στον ίδιο χώρο;
Ο γιος μου ο Κωνσταντίνος είναι Διαιτολόγος-Διατροφολόγος και έχει δημιουργήσει την μέθοδο Love My Kilos που δεν στηρίζεται σε αυστηρές δίαιτες αλλά στην αλλαγή του τρόπου διατροφής μας. Άρα φαινομενικά, δεν ακολούθησε τα χνάρια μου στην Δημοσιογραφία. Αρθρογραφεί ωστόσο σε έντυπα και sites γράφοντας για θέματα διατροφής οπότε εμμέσως, από την στιγμή που γράφει και μάλιστα καλά, θα έλεγα ότι έχει το «μικρόβιο» της δημοσιογραφίας μέσα του. Όσο για το εάν με στηρίζει ή τον στηρίζω, θα έλεγα ότι αλληλοστηριζόμαστε αν και οφείλω να παραδεχτώ ότι εκείνος, αν και 24 ετών, σε πολλά σημεία είναι πολύ πιο ώριμος από εμένα (γέλια).

-Πρόσφατα κατέγραψε τον αγώνα που  δώσατε για τη ζωή σας σε ένα βιωματικό βιβλίο, με τίτλο «Το ζεϊμπέκικο του νικητή». Το βιβλίο σας,  κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη και περιγράφει τις σκληρές  και  άνισες μάχες που δώσατε με τον καρκίνο, μέχρι να κερδίσετε  τον πόλεμο, πιστεύω οτι αυτό σας  άλλαξε ριζικά τη κοσμοθεωρία σας και βγήκατε μαχητής και νικητής  από αυτήν την σκληρή δοκιμασία. Θέλετε να μας πείτε κάτι γι αυτό; Πως προέκυψε;
Το καλοκαίρι του 2009, διαγνώστηκα με καρκίνο. Είχε ήδη κάνει μετάσταση από την αμυγδαλή μου στους τραχηλικούς λεμφαδένες και η πρόγνωση δεν ήταν καλή. Από την πρώτη μέρα που έμαθα την διάγνωση μέχρι και περίπου έναν χρόνο μετά το τέλος των θεραπειών μου, κρατούσα χειρόγραφο ημερολόγιο. Εκεί κατέγραφα τα πάντα. Το 2015, όταν ο Κωνσταντίνος πήρε το πτυχίο του στην Διαιτολογία από το Kings College του Λονδίνου, ο εφιάλτης του καρκίνου είχε πια απομακρυνθεί, αφού συμπλήρωνα έξι χρόνια «καθαρός». Αντίθετα, ο εφιάλτης της οικονομικής κρίσης είχε εγκατασταθεί για τα καλά πάνω από την Ελλάδα. Να σας πω ότι τα capital controls, εμάς μας βρήκαν στο Λονδίνο όπου είχαμε πάει για την ορκωμοσία του γιού μας. Επιστρέφοντας λοιπόν στην Ελλάδα, και εγώ και η μητέρα του είμαστε βέβαιοι πως ο Κωνσταντίνος θα μας ανακοίνωνε την απόφασή του να εργαστεί και να ζήσει μόνιμα στο Λονδίνο. Εκείνος όμως έκανε την έκπληξη.
«Θα μείνω στην Ελλάδα και θα δώσω εδώ την μάχη μου να ξαναχτίσουμε τη χώρα», μου είπε ένα απόγευμα.
«Θα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα και οφείλω να στο πω, όσο κι αν χαίρομαι που θα είσαι κοντά μας», του είπα την αλήθεια.
«Το ξέρω ότι θα είναι δύσκολα, αλλά η μάχη σου με τον καρκίνο με έμαθε να αγωνίζομαι, ακόμη και όταν η μάχη μοιάζει χαμένη».
Την επόμενη μέρα του χάρισα το ημερολόγιό μου, σχεδόν 3000 σελίδες γραμμένες στο χέρι. Το διάβασε και μία εβδομάδα μετά μου ζήτησε να το κάνει βιβλίο.
«Και ένας άνθρωπος να πάρει δύναμη από τον δικό σου αγώνα, θα είναι μεγάλη επιτυχία» μου είπε. Γι αυτό και το βιβλίο «Κώστας Χαρδαβέλλας-Το ζεϊμπέκικο του νικητή» είναι αφιερωμένο στους μαχητές της ζωής και όχι στους νικητές. Γιατί όποιος μάχεται, είναι νικητής. Ανεξάρτητα από την έκβαση του αγώνα. Όταν διάβασα τα αποσπάσματα που επέλεξε ο Κωνσταντίνος, ένιωσα περήφανος γιατί αυτό που γεννήθηκε είναι ένα βιβλίο για τον καρκίνο, που έχει  μέσα του τόση ζωή, τόση ελπίδα, τόσο χαμόγελο… Κι εδώ θέλω να μου επιτρέψετε να πω ένα τεράστιο «ευχαριστώ» στις Εκδόσεις Πατάκη, γιατί δεν στάθηκαν στο γεγονός ότι ο καρκίνος είναι «αντιεμπορικό» θέμα που μπορεί και να τρομάξει τον αναγνώστη. Μας είπαν αμέσως «πάμε»! 




-Ποιες ήταν οι πρώτες σας σκέψεις όταν έγινε η διάγνωση της αρρώστιας; 
Όταν μαθαίνεις ότι έχεις καρκίνο, χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Όσο δυνατός, ψύχραιμος, μάγκας ή δήθεν μάγκας κι αν είσαι. Δεν είπα ποτέ «γιατί σε εμένα», δεν είπα ποτέ «θα πεθάνω», αλλά φοβήθηκα. Θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα ότι δεν φοβήθηκα. Ειδικά όταν στα μέσα της θεραπείας το αίμα μου δεν άντεξε, έγινε σαν νερό και αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοβολίες για άγνωστο διάστημα, εκεί φοβήθηκα πολύ. Όμως τον έβαλα απέναντί μου, τον είπα φωναχτά με το όνομά του, καρκίνος λέγεται, τον χαρακτήρισα «φασουλή» και τον πολέμησα ανελέητα!

- Δοκιμάστηκαν οι σχέσεις σας με τους γύρω σας; Δεν θέλω να φανώ αδιάκριτη γιατί σίγουρα σας εχουν ρωτήσει πολλοί και ειναι ενα θέμα που πονάει αν δεν θέλετε δεν απαντάτε! Το σέβομαι απόλυτα!
Παρακαλώ, δεν είναι αδιακρισία. Όπως αναφέρεται και στο βιβλίο, ο καρκίνος ξεχωρίζει τους φίλους από τους περαστικούς. Υπήρξαν άνθρωποι που εξαφανίστηκαν. Δεν ξέρω τι φοβήθηκαν. Μην τους… κολλήσω; Μην τους ζητήσω βοήθεια; Ή απλώς δεν είχαν τίποτα να πάρουν πια από έναν καρκινοπαθή που πάλευε για την ζωή του και ίσως να μην υπήρχε αύριο; Δεν ξέρω την απάντηση και ούτε με νοιάζει τελικά. Σημασία έχει ότι ένιωσα την αγάπη των αληθινών φίλων, όπως και εκατοντάδων αγνώστων, ανθρώπων που με ένιωθαν μέλος της οικογένειάς τους επειδή τόσα χρόνια μπαίνω στα σπίτια τους μέσα από την τηλεόραση και έτρεξαν να ανάψουν ένα κεράκι για εμένα. Στο βιβλίο «Κώστας Χαρδαβέλλας-Το ζεϊμπέκικο του νικητή» υπάρχει έντονη αναφορά στην δύναμη της πίστης αλλά και στο μεταφυσικό στοιχείο. Εγώ λοιπόν είμαι βέβαιος πως η αγάπη όλων αυτών των ανθρώπων, λειτούργησε σαν ασπίδα, σαν δεξαμενή ενέργειας για εμένα. Το ότι δεν μπορώ να το εξηγήσω επιστημονικά, δεν σημαίνει πως δεν το ένιωσα.

-Μετά απ’ αυτή την περιπέτεια αναθεωρήσατε αξίες & σκέψεις; Η λέξη ευτυχία θάνατος τι σημαίνουν για σας τώρα πια;
Αναθεωρείς πολλά όταν συναντιέσαι με τον θάνατο, αλλά μην φανταστείτε ότι γίνεσαι και «άγιος» (γέλια). Έμαθα να δίνω στα πράγματα την αληθινή τους διάσταση, θα έλεγα. Να μην φθείρω την ψυχή, άρα και το σώμα μου, με τα μικρά και ανούσια. Η λέξη θάνατος, συνεχίζει να έχει μέσα μου την ίδια σημασία που είχε και πριν τον καρκίνο. Βλέπετε, όπως περιγράφεται και στο βιβλίο, με τον θάνατο συστηθήκαμε πολύ νωρίς, αφού έχασα και τους δύο γονείς μου πριν γίνω 5 ετών και μετά, μέσα από τις πολεμικές αποστολές που κάλυψα σαν δημοσιογράφος, τον είδα κατάματα πολλές φορές. Η ευτυχία, έχει αλλάξει πια νόημα. Μετά τον καρκίνο, έμαθα ότι ευτυχία είναι το ηλιοβασίλεμα, το χαμόγελο του γιου μου, μια βραδιά με φίλους, μια εκδρομή με τη Μαρία, την γυναίκα μου. 

Η σύζυγός σας απ όσο γνωρίζω σας στήριξε και σας στηρίζει πολύ. Είχα πάντα την περιέργεια πώς είναι αλήθεια να συνυπάρχουν στο ίδιο σπίτι ένα ζευγάρι με παρόμοιο αντικείμενο εργασίας! Επεμβαίνει ο ένας στη δουλειά του άλλου; Υπάρχει ανταγωνισμός, αγάπη, χιούμορ ; Όλα ειναι ρόδινα; Ή υπάρχουν και δύσκολες στιγμές; Ξέρετε ο κόσμος πάντα θέλει να πιστεύει την θετική πλευρά των πραγμάτων! Οπως το εζησαν αυτοι καλά και μεις καλύτερα !
Το έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα, υπάρχει στα παραμύθια. Στη ζωή υπάρχει προσπάθεια και σε έναν γάμο 25 ετών, όσο μετράει ο δικός μου με τη Μαρία, υπάρχει σκληρή προσπάθεια (γέλια). Όπως υπάρχει και αγάπη που μαζί με το χιούμορ είναι τα βασικά στοιχεία της σχέσης μας. Είναι πολύ σημαντικό να γελάνε δύο σύντροφοι κι εμείς δεν έχουμε παράπονο (γέλια). Για να σοβαρέψουμε, η Μαρία είναι ο άνθρωπος που με στήριξε όσο κανείς άλλος στην μάχη με τον καρκίνο. Στο βιβλίο έχει γράψει ένα μικρό σημείωμα που κάθε φορά που το διαβάζω συγκινούμαι. 





-Ο άνθρωπος Kώστας Χαρδαβέλλας και όχι ο δημοσιογράφος, τι άποψη έχει για τα τεκταινόμενα στη χώρα μας; Τι ελπίζει;
Είναι κόντρα στην φύση μου η απαισιοδοξία, είναι κόντρα στον χαρακτήρα μου το να κατεβάσω τα χέρια αποδεχόμενος ότι κάτι είναι προδιαγεγραμμένο και μη αναστρέψιμο. Επειδή όμως μέσα μου ο άνθρωπος και ο δημοσιογράφος ταυτίζονται, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι είναι πού δύσκολα τα πράγματα. Έχουν μπει υπογραφές που υποθηκεύουν το μέλλον πολλών γενιών Ελλήνων. Δεν βλέπω έναν πολιτικό ηγέτη που να μπορεί να το ανατρέψει αυτό. Και δυστυχώς δεν βλέπω κι εμάς τους πολίτες αποφασισμένους να αγωνιστούμε για να το ανατρέψουμε. Με ρωτήσατε τι ελπίζω; Ελπίζω να σταματήσει η αιμορραγία νέων Ελλήνων προς το εξωτερικό. Εάν συμβεί αυτό, η Ελλάδα θα τα καταφέρει. 

-Η οικονομική κρίση και οικονομική αθλιότητα που σιγά - σιγά επιβάλλεται στη χώρα μας, πιστεύετε πως θα αναστείλει επ' αόριστον τις πωλήσεις βιβλίων, ή οι άνθρωποι θα θέλουν να ξεφύγουν από την καθημερινή τους ζωή ταξιδεύοντας μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου ως η μοναδική ίσως, δυστυχώς, διασκέδαση;
Ο χώρος του βιβλίου έχει επηρεαστεί σημαντικά από την οικονομική κρίση. Αντέχει όμως χάρη στις γυναίκες. Πιστεύω πολύ στις γυναίκες, είμαι σίγουρος ότι από τις Ελληνίδες κρατιέται όρθια η Ελλάδα και το ίδιο συμβαίνει και με τα βιβλία. Όχι μόνο για να ξεφύγουν  από την καθημερινότητα όπως σωστά είπατε ή για να «ταξιδέψουν» αλλά γιατί θεωρούν ότι ακόμη κι ένα βιβλίο να αγοράσουν μέσα στη χρονιά, θα έχουν κάνει μια σημαντική «επένδυση». Και είναι τόσο ελπιδοφόρο αυτό…

-Στην καριέρα σας ως δημοσιογράφος έχετε δεχτεί πιέσεις άνωθεν ν αλλάξετε την πορεία σας ή τις ιδέες σας και αν ναι πως αντιδράσατε;
Μου έχει συμβεί ελάχιστες φορές, στην αρχή της καριέρας μου και μια φορά πρόσφατα, από έναν άνθρωπο του χώρου μας που δεν το περίμενα. Οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, είναι επιχειρηματίες. Και οι επιχειρηματίες έχουν συμφέροντα. Δεν γίνεται να αλλάξει αυτό. Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα. 

-Τι σημαίνει για εσάς «Λαός, έθνος χωρίς μνήμη»; Και τι μπορεί να φταίει, ώστε ένας ολόκληρος λαός να «χάσει» την ταυτότητά του; Ποια είναι η ευθύνη ενός πνευματικού ανθρώπου του σήμερα;
«Λαός χωρίς μνήμη», λαός χωρίς χθες, δεν μπορεί να έχει αύριο. Κι όταν μιλάμε για τους Έλληνες, για ένα έθνος που έχει κάθε λόγο να θυμάται, τα καλά και τα κακά, να τα κουβαλάει σαν προίκα, σαν φάρο για να συνεχίζει την πορεία του, μου φαίνεται εφιαλτικό το σενάριο να πάψουμε να έχουμε ταυτότητα. Είμαστε Έλληνες, όσο κι αν ενοχλεί αυτό κάποιους. Φτάσαμε στο σημείο να φοβόμαστε να το πούμε για να μην χαρακτηριστούμε εθνικιστές! Ε, λοιπόν επειδή είναι γνωστό ότι εγώ είμαι απέναντι στον φασισμό και προέρχομαι από έναν πολιτικό χώρο αριστερό, μπορώ να φωνάξω ότι είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας.

-Κύριε Χαρδαβέλλα, σήμερα, τι είναι αυτό που σας κάνει να είστε αισιόδοξος;
Η νέα γενιά Ελλήνων με κάνει αισιόδοξο. Είναι ασύγκριτα καλύτερα από εμάς τα νέα παιδιά και είμαι βέβαιος πως θα τα καταφέρουν κι ας τα φορτώσαμε με έναν ασήκωτο σταυρό, ας τους παραδώσαμε μια ρημαγμένη χώρα. Θα τα καταφέρουν!

-Σας ενοχλεί κάτι στους ανθρώπους;
Η αχαριστία. Η υποκρισία. Η έλλειψη μνήμης. Το ότι κάποιοι ξεχνάνε ποιοι ήταν, από πού ξεκίνησαν. Οι «κωλοτούμπες». Οι «γλύφτες». Δεν θα τελειώσει ποτέ αυτή η συνέντευξη αν συνεχίσω να σας λέω τι με ενοχλεί στους ανθρώπους (γέλια).

-Τι δεν συγχωρείτε από όλα αυτά;
Είμαι της φιλοσοφίας ότι η ίδια η ζωή δίνει τις καλύτερες απαντήσεις. Αργά ή γρήγορα τοποθετεί τον καθένα εκεί που του αξίζει, επιστρέφει συμπεριφορές και αποδίδει δικαιοσύνη. Η ζωή συγχωρεί ή δεν συγχωρεί, όχι εμείς οι άνθρωποι.

-Ποιον τίτλο προτιμάτε : Δημοσιογράφος, παρουσιαστής, πολεμικός ανταποκριτής ή μαχητής της ζωής;
Δημοσιογράφος. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Τα περικλείει όλα τα υπόλοιπα κι άλλα τόσα. Είμαι αθεράπευτα ερωτευμένος με την δημοσιογραφία.

Είναι πολύ μεγάλη η χαρά και η τιμή που νοιώθω και σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που διαθέσατε. Θα ήθελα να συνεχίσω την κατά τη γνώμη μου σωστή παράδοση να κλείσετε εσείς όπως θέλετε, αυτήν την συνομιλία.
Εγώ σας ευχαριστώ! Και για να σας ευχαριστήσω εμπράκτως γιατί λόγω έλλειψης χρόνου σας ταλαιπώρησα μέχρι να σας δώσω αυτήν τη συνέντευξη, θα κλείσω με μία αποκλειστική είδηση (γέλια). Θέλω λοιπόν να σας αποκαλύψω ότι είναι έτοιμο ένα νέο βιβλίο, που γράφτηκε από εμένα και τον γιο μου Κωνσταντίνο. Ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινές ερωτικές ιστορίες. Ερωτικές ιστορίες που συνάντησα μέσα από την δουλειά μου, σε ρεπορτάζ, και δημοσιογραφικές αποστολές, ερωτικές ιστορίες γνωστών και φίλων και κάποιες προσωπικές ιστορίες, λίγες (γέλια). Eίμαι πολύ ενθουσιασμένος γιατί το να γράφει ένας πατέρας με τον γιο του ένα ερωτικό μυθιστόρημα, ήταν μία μοναδική, ανεκτίμητη εμπειρία. 

 Περισσότερα για τον κύριο Κ. Χαρδαβέλλα εδώ



Σας ευχαριστώ και πάλι ! Εύχομαι σε σας και στην οικογένειά σας πάντα υγεία! Είστε μοναδικός οχι γιατί είστε ο Κώστας Χαρδαβέλλας αλλά γιατί μέσα απο την δική μου μικρή εμπειρία εχω καταλάβει πόσο πονάτε τους ανθρώπους και τι ψυχή έχετε!

ΓΙΟΥΛΗ ΤΣΑΚΑΛΟΥ
ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ-ΚΡΙΤΙΚΕΣ